"Het gebeurt niet vaak dat mensen je vragen of je van je werk houdt, maar in Nederland gebeurt dat wel. Daarom is het ook een luxe om hier te wonen."

Fadime, ook bekend als Fadi, kwam ongeveer 40 jaar geleden uit Turkije naar Nederland. Haar vader kwam als werknemer naar de haven en bracht later zijn hele familie mee. Voor haar, die uit een klein dorp kwam, was het moeilijk om te wennen aan een grote stad waar een taal werd gesproken die ze niet begreep.

Het duurde bijna 6 jaar voordat Fadime in staat was om te communiceren en haar eigen sociale leven te beginnen. Op den duur trouwde ze en kreeg ze haar dochters, waardoor ze zich thuis begon te voelen. Haar ouders droomden altijd van het terugkeren naar Anatolië, daarom werkten ze onvermoeibaar en spaarden ze, waardoor ze weinig genoten van de mogelijkheden van het leven in Rotterdam. Voor Fadi was het anders, toen ze de taal leerde ontdekte ze ook de cultuur en begon ze echt van het leven hier te genieten.

Haar wens was om sociaal werker te worden, maar het volgen van die professionele opleiding leek haar te moeilijk, dus heeft ze al 15 jaar haar eigen zak: Fadi's, een klein restaurant in het hart van Noordereiland dat volgens haar ook een sociale functie vervult, omdat veel mensen niet alleen komen om te eten, maar ook om te praten, hun problemen te bespreken en een leuke tijd te hebben. Op die manier draagt ze ook bij aan de samenleving en ze zegt dat meer dan de helft van haar klanten ook haar vrienden zijn geworden.



Voor haar is het nodig om altijd naar haar geboortedorp terug te keren een keer per jaar, liefst vier weken, als ze dat niet doet, heeft ze het gevoel dat ze geen vakantie heeft gehad. Als ze over enkele jaren met pensioen gaat, wil ze vrijwilligerswerk doen om contact te houden met de samenleving en als het mogelijk is langere perioden te reizen naar haar geboorteplaats, hoewel ze niet helemaal verhuist, want Rotterdam is haar thuis.